Low Rider S

Driftless

Het platteland van Wisconsin, Frank Lloyd Wright en de gloednieuwe Harley-Davidson® Low Rider® S

 

Tekst: Steven Richards
Foto‘s: Josh Kurpius

Frank Lloyd Wright is daar niet begraven. Er ligt wel een graf met zijn naam erop en een stuk verweerd glas er overheen, maar in de grond eronder liggen geen botten.


In 1985 gaf Wrights weduwe, Olgivanna, opdracht de overblijfselen van de architect op te graven bij de Unity Chapel in Spring Green, Wisconsin, anderhalve kilometer van Tallesin, Wrights 'Bungalow of Love'. Daar had hij zijn architectuurschool en werden zijn maîtresse, Martha ‘Mamah’ Borthwick Cheney en zes anderen vermoord door de huisbediende in 1914. Wrights as is vermengd met die van Olgivanna en de urn is geplaatst bij Tallesin West in het verre Arizona. De botten van zijn maîtresse Mamah liggen nog altijd in de tuin van Unity Chapel, liefdeloos onder een gebarsten en overgroeide grafsteen.

Op weg gaan

Terwijl we ons omdraaien om de begraafplaats te verlaten, zien we dat onze gloednieuwe 2020 Harley-Davidson Low Rider S perfect geframed wordt door de stalen hekken van de begraafplaats, wat er bruut uitziet tegen die pastorale achtergrond. We waren weggereden uit Milwaukee met alleen het hoognodige en waren Amerika‘s veeteeltgebied door gereden zonder al te veel plan. Inmiddels bevinden we ons 225 km van huis en rijden we op landweggetjes door de landerijen en dorpjes met maximaal een paar duizend inwoners. Het is stil en nogal ouderwets in die regionen en de mensen die daar wonen willen dat graag zo houden. Maar op de Low Rider S is het lastig je stil te houden, zeker op verlaten weggetjes.

Tallesin verdwijnt al snel in onze achteruitkijkspiegels op onze weg noordwaarts over Highway 14, ook bekend als de Frank Lloyd Wright Memorial Highway. Met zijn belofte als meer veelzijdige versie van de instant cult-bike die in 2017 verdween met de rest van de Dyna-lijn, heeft deze tweede-generatie Low Rider S een Milwaukee-Eight® 114 V-Twin, dubbele remmen voor en dezelfde upside-down voorvork als de Fat Boy®, met een steile 28-graden balhoofdhoek voor extra wendbaarheid. Met monoshock achtervering en een frame dat 90 procent stijver is dan dat van het vorige model, zou de Low Rider S zijn geliefde voorganger eenvoudig moeten overtreffen.

Hup, testen!

In ons kielzog wappert het onkruid in de berm en de dreun uit de shotgun uitlaatpijpen scheurt de stilte uiteen als we opschakelen en meer en meer en meer gas geven, net zo lang tot stallen en koeien en graansilo‘s samensmelten tot een lange, vage streep. Als we in het remhendel knijpen duikt de voorkant gecontroleerd omlaag en met ons gewicht boven het brede stuur van de motor smijten we de machine van oor naar oor. 

De omgeving is onverwacht indrukwekkend, met soepel glooiende heuvels, rotsige vlaktes, dikke bossen en diepe valleien. De omliggende regio staat bekend als 'Driftless', omdat het gebied niet aangetast is door gletsjers en ijsafzettingen (of 'Drifts') tijdens de laatste ijstijd. Daarom is het hier aanzienlijk ruiger dan in de meeste gebieden in het hoge Midwesten. Iedere bocht gaat harder dan de vorige, op zoek naar de maximale 33,1 graden hellingshoek van de motor. Dan is al lang duidelijk dat de nieuwe Low Rider S een meer responsieve, beter op de weg liggende machine is dan zijn voorganger. 

Levende geschiedenis

Dertig minuten later rijden we het stadje Richland Center binnen, de geboorteplaats van Frank Lloyd Wright en locatie van het niet afgemaakte A.D. German Warehouse, een van Wrights bouwwerken. We worden verwelkomd door John Poole, secretaris van de A.D. German Warehouse Conservancy, dat $4.5 miljoen inzamelt om de bouw van het 100 jaar oude gebouw af te maken. We laten ons betoveren door de houten mallen die gebruikt werden om de betonnen friezen te maken die de gevel sieren. We beklimmen de trappen naar de tweede en derde verdieping, waar we enorme panelen aantreffen uit de expositie over Wright in het Guggenheim, uit 1953. Ieder paneel behandelt een gebouw van de architect, maar na decennialange verwaarlozing is er niet veel meer van over. 

Helaas gaan al snel na ons vertrek uit het Warehouse de hemelpoorten open en zijn we in korte tijd ijskoud en volledig doorweekt. De Milwaukee-Eight motor begon wat te sputteren in de natte omstandigheden, dus gooien we een been over het blootgestelde luchtfilter om de lucht die het blok in gaat droog te houden. Zo pruttelen we langzaam naar onze hut in Cashton. Het schattige houten huisje ligt aan het einde van een lange onverharde weg en al snel is alles vies en blubberig. Dus terwijl de motor schoongespoeld wordt door de regen staan wij ons schoon te schrobben onder de douche. De buienradar voorspelt zwaar onweer, daarom besluiten we het comfortabel te maken op de veranda en te genieten van het natuurgeweld. Maar al snel zitten we naar de Low Rider S te staren en bespreken we hem in vergelijking met zijn voorganger.

Oud en nieuw

Dit nieuwe Softail model ziet er aanzienlijk anders uit dan de versie op basis van het Dyna platform, zoals je ook mag verwachten van een flink aangepakte motorfiets. Maar tegelijk hebben de Harley-Davidson-ontwerpers de attitude en het karakter van de originele Low Rider S goed weten vast te houden. Ze hebben typische features behouden, zoals de klassieke bikini-kuip en de volledig zwarte afwerking, maar die toegepast op de lijnen van de nieuwe machine. Het omlaag vallende achterspatbord accentueert de opwaartse stance van de machine. Het fraaie kuipzadeltje en de stoere gotische letters op de tank maken een diepe buiging naar de originele FXS Low Rider uit de jaren 1970. 

De eerste generatie Low Rider S was leverbaar in zwart en brons, een kleurstelling die is voortgezet op het nieuwe model. Daarnaast biedt Harley-Davidson een tweede kleur aan: Barracuda Silver, een knik naar de ’99 FXDX Super Glide® Sport, de 'vader' van de Low Rider S. Uiteindelijk komen we erop uit dat hoewel de nieuwe motor niet zo visueel uitdagend is als het eerste model, de 2020 Low Rider S toch zo veel beter is dan de vorige dat hij minstens zo aantrekkelijk is.

We gaan ons hutje in en kruipen in bed, maar al een paar uur later worden we wakker gebeukt door een hamerend geluid op het dak. In combinatie met het natuurgeweld om ons heen is verder slapen die nacht geen optie meer... Als we 's morgens met een flinke bak koffie naar buiten stappen zijn we blij om te zien dat de Low Rider S niet is weggezonken in de blubber. Hij staat tussen de losgerukte takken en bladeren te glimmen in de ochtendzon. We zetten Simon & Garfunkels ‘So Long Frank Lloyd Wright’ op, pakken onze spullen in en stappen zingend op. Langzaam zakken we Highway 33 af: “Architects may come and architects may go and never change your point of view. When I run dry, I stop awhile and think of you.”

Speelkwartier

Op een klif boven Kickapoo River Valley heeft Wildcat Mountain State Park een teleurstellend korte, 4 km lange doorgang die een van de mooiste motorwegen in het hele Dairyland oplevert. De weg duikt en klimt en rolt als een Californische canyon. Er is zelfs een haarspeldbocht, een zeldzaamheid hier. Voor dit soort wegen is de Low Rider S gebouwd. Dus kijken we zo ver mogelijk vooruit en laten we het kind in ons los. Scheurend door het state park gooien we de machine de bochten in en vragen we het maximale van de remmen. De motorfiets geeft geen krimp en verzekert ons in stilte dat het allemaal goed komt. Hoewel kort, is dit een heftig en redelijk gevaarlijk stukje, net lekker voor we aan de 300 km lange snelwegrit terug naar Milwaukee beginnen.

Vijf kilometer voor Harley-Davidsons hoofdkantoor in downtown Milwaukee, verlaten we de snelweg en parkeren we voor Burnham Block. Dit is een overblijfsel van Frank Lloyd Wrights American System-Built Homes project, waarmee hij woningbouw voor minder kapitaalkrachtige mensen radicaal hoopte te veranderen. Hoewel het project uit elkaar viel - zoals veel van Wrights meest ambitieuze ondernemingen - is dit cluster van zes kleine huisjes een mooi eerbetoon aan de unieke, creatieve geest van de architect. We kennen hem nu beter dankzij onze trip op de 2020 Harley-Davidson Low Rider S, die dezelfde onbescheiden spirit heeft als het origineel. Hij is rustiger, maar niet rustig. Hij is volwassener, maar niet volwassen. En hij is beheersbaar zonder dat hij zijn scherpe randje verloren heeft. Dichtbij zijn geboortegrond ziet hij er perfect uit, ver weg van de glooiende heuvels van Spring Green. En terwijl we wegrijden van Burnham Block zingen we zachtjes: “So long, Frank Lloyd Wright.”