Gebouwd voor de lange afstand

Rob Jones trotseerde zoutvlaktes, woestijnen en rugpijn op de vijandige maar prachtige Lagunasroute in Bolivia

Gebouwd voor de lange afstand

Rob Jones trotseerde zoutvlaktes, woestijnen en rugpijn op de vijandige maar prachtige Lagunasroute in Bolivia

video image

UIT DE PAGINA’S VAN HOG® MAGAZINE...

article-1

We hadden elkaar nog maar net ontmoet, maar ik viel meteen voor Dans enthousiasme, toen hij me uitlegde hoe ik van Bolivia naar Chili kon rijden op mijn Road King®, over de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld, gevolgd door de Lagunasroute door de omringende hoge woestijn. Met zijn sappige Australische accent legde hij het kort en bondig uit: “Je hebt eerst de zoutvlakte, oké? Daarna een paar honderd kilometer woestijn met lagunes. En dan Chili? Ik was halverwege mijn toertocht door Noord- en Zuid-Amerika op mijn Harley®, van Los Angeles naar Tierra del Fuego in Argentinië. Ik legde een paar honderd kilometer per dag af op asfalt, dus hoe moeilijk kon zand zijn? Twee dagen later vertrokken we. Dan bood aan om mijn bagage te vervoeren in zijn Jeep en zijn vrienden Warren en Sara voegden zich ook bij het konvooi in hun Toyota Four Runner. De Salar de Uyuniis perfect glad en zou gemaakt zijn voor snelheidsrecords, als hij niet zo hoog lag, ruim 3.500 meter. De lucht was dun en mijn hart ging tekeer toen ik de gashendel helemaal opendraaide om te zien welke snelheid de motorfiets zou halen. Ik brak geen snelheidsrecords, maar ik genoot wel een uur lang van het rijden, ook al verbruikte ik een heleboel benzine. Na die geweldige dag keek ik ernaar uit om ons kamp op te slaan op het Cactuseiland, dat zo’n dertig meter boven de Salar uitsteekt. Later, toen de zon onderging, sprong ik op mijn motorfiets. De wolken leken wel in brand te staan: de felrode strepen in de lucht strekten zich uit naar de zoutvlakte, die wel leek op een eindeloze zee. Ik keek met groot ontzag naar de kilometers van leegte die voor me lagen en voelde me tegelijk almachtig en nietig. Het was alsof je over een oceaan reed zonder horizon voor je. De volgende ochtend pakten we onze spullen in en reden naar het zuiden. Na ongeveer een uur begon het zout te verminderen totdat de Salar uiteindelijk overging in de woestijn. De afgelopen jaren heb ik duizenden kilometers gereden over kiezels, aarde en zelfs modder, maar nooit over zand. Er lagen honderden kilometers voor ons en ik had geen idee waar ik aan begon. De Lagunasroute is niet echt een route, maar meer een algemene richting of een soort suggestie waar je kunt rijden tussen de aaneenschakeling van meren. De enige ‘weg’ bestaat dus uit een altijd verschuivende, dertig centimeter brede geul met ribbels, die door de open woestijn loopt. In het diepe zand gebruikte ik die ribbels om een beetje grip te krijgen, maar op een gegeven moment had ik genoeg van die hobbels die op mijn zere rug beukten en koos ik ervoor om in het rulle zand te rijden. Daardoor had ik minder last van mijn rug, maar telkens als ik sneller dan 40 km per uur probeerde te rijden, begonnen de wielen te zwabberen, werd het stuur uit mijn handen gerukt en belandde ik samen met de motorfiets in het zand. Na een paar uur begon ik gefrustreerd te raken en ik verhoogde mijn snelheid naar ongeveer 60 km per uur, waarbij ik probeerde om op de harde bovenkant van de ribbels te rijden. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik vooruitkwam, totdat ik natuurlijk een zacht stuk raakte, de controle over de voorkant verloor en vijf meter verder van mijn motorfiets op mijn rug belandde. De dagen gingen voorbij en we reden steeds hoger, tot bijna 5.000 meter. Mijn vermoeidheid nam toe en ik viel vaker. Op de derde dag raakte ik de controle over de voorkant kwijt en had ik zelfs de puf niet om te proberen mijn motorfiets te redden. Ik gaf zelfs geen kik toen ik samen met de motorfiets in het zand belandde. Rijden op zand met wegbanden is zwaar en bij een heel lage snelheid zakten de wielen in het zand, zodat ik maar een paar centimeter grondspeling had. Gelukkig werd de aluminium plaat die ik onder het motorblok aan het frame had bevestigd dan een soort slee, zodat ik met een paar keer afzetten met mijn voet de motorfiets over het diepste zand kon laten glijden.

De Altiplano is adembenemend. Elke 30 km lijken de kleur van het landschap, de kwaliteit van het zand en zelfs de vorm van de bergen te veranderen. Ik had echt het gevoel dat ik op een andere planeet aan het rijden was. Roze flamingo’s staken hun druppelende bekken omhoog, het turkooizen water van de meren leek haast onecht en ik was omringd door een wereld van rood zand en met sneeuw bedekte vulkanen. Aan de horizon waren geen tekenen van menselijk bestaan te bespeuren, geen telefoonpalen of ektriciteitsdraden. Alleen de vervaagde sporen in het zand deden vermoeden dat anderen me waren voorgegaan. Als ik van de weg af ging en de woestijn in reed, dan trok ik vaak nieuwe sporen op plaatsen waar nog nooit iemand geweest was. Tegen de tijd dat ik het turkooizen water van de Laguna Verde had bereikt, was ik helemaal opgegaan in het moment, zonder gedachten, behalve het landschap om me heen en de rit die voor me lag. Maar toen opeens, terwijl ik de heuvel opreed, raakte ik mijn evenwicht kwijt en de motorfiets ging kopje-onder in een berg fijn zand dat wel talkpoeder leek. De valbeugels zaten diep ingegraven en na een paar vergeefse pogingen om de motorfiets op te tillen, besefte ik dat het een hele krachttoer zou worden. Met één been aan elke kant over de motorfiets gebogen pakte ik het stuur met beide handen vast en trok uit alle macht. Ik voelde een plof en er schoot een siddering van pijn door mijn onderrug. Ik liet de motorfiets los, viel op één knie neer en greep mijn zij vast, alsof ik door een kogel geraakt was. Terwijl ik kronkelde van de pijn, realiseerde ik me dat ik alleen was en dat mijn motorfiets de enige manier was om uit de Altiplano te raken. Met mijn rug die brandde van de pijn, slaagde ik erin om hem omhoog te krijgen en ik bereidde me voor op de tientallen kilometers hobbelige wegen die voor me lagen. De eerste paar hobbels waren een marteling en ik wist dat ik er nog duizenden te gaan had. Ik hield een lage snelheid aan, maar daardoor voelde ik de dreunen op mijn rug nog beter. Ik speurde nog steeds de horizon af op zoek naar Dan en zijn Jeep, toen ik bij een paar gebouwen kwam die er officieel uitzagen, waar ik vroeg of iemand een auto voorbij had zien rijden.

article-2-4

Een jonge ranger van een jaar of vijftien kwam naar buiten, keek naar mijn motorfiets en vroeg het ontvangstbewijs voor mijn entreegeld voor het park. Toen ik dat niet kon laten zien, zei hij dat ik buiten moest wachten en ik vermoedde dat hij iemand ging halen die de leiding had. Ik liet me op één knie vallen, ging op de grond liggen en probeerde mijn rug te strekken. Een minuut later kwam hij terug met een oudere ranger, die op me neerkeek terwijl ik mijn knieën op en neer bewoog en hij schudde zijn hoofd. Volgens mij dachten ze dat ik me echt aanstelde, maar ik had bijna de tranen in mijn ogen van de pijn. Maar ik besefte dat ik het entreeticket moest betalen om meer te weten te komen over de Jeep, dus ik strompelde terug naar mijn motorfiets om mijn portemonnee te pakken, op de voet gevolgd door de rangers. Toen ik bij mijn motor was, hoorde ik de voetstappen opeens stoppen. Ik keek over mijn schouder en zag het gezicht van de oudere man. Hij had mijn Road King gezien en grijnsde van oor tot oor. Hij wees naar mij, daarna naar mijn motor en vormde langzaam het woord ‘Harley’ met zijn lippen. Hij kwam dichterbij en vroeg of hij op de motorfiets mocht zitten. Ik genoot van het moment en nam een paar foto’s, die ik meteen voor hem afdrukte op mijn draagbare printer. Daarna nam hij met een glimlach afscheid. De jonge man zei nog iets over het ticket toen ik mijn helm opzette, maar de oudere ranger, die duidelijk de leiding had, keek hem aan en schudde afkeurend zijn hoofd. Het laatste gebouwencomplex voor Chili is misschien wel de eenzaamste grensovergang in de wereld. De agent daar vertelde me dat hij immigratie deed en dat de douane 70 km terug lag. Ik was echt niet in staat en ik had ook niet genoeg benzine om nog eens 140 km extra te rijden. Gelukkig zei hij dat hij het voor 20 dollar voor me kon regelen met de douane en het papierwerk later kon doen. Ik heb nog nooit in mijn leven met zo veel plezier 20 dollar uitgegeven. Terwijl ik op mijn motor stapte, kwamen Dan, Warren en Sara aangereden en een paar minuten later reden we op een pas aangelegde weg in Chili. Hoewel de weg vlot reed en de motor en ik kapot waren, voelde ik meteen het verlangen om terug te keren naar de Altiplano. De weg daalde een paar honderd meter naar het dorp San Pedro de Atacama. Toen we de stad in reden, hoorde ik het herkenbare geluid van een groep ronkende Harleys: een rally van zo’n twintig schoonheden uit Milwaukee. Ik glimlachte toen ik zag hoe een groep van zes rijders samen een oude panhead op gang probeerde te duwen. Ik liep naar hen toe en kon niet wachten om hen te vertellen over mijn avonturen van de voorbije dagen. Misschien moesten we de volgende H.O.G.® rally over de Altiplano naar de Salar de Uyuni laten lopen. Hoewel ik wist wat me te wachten stond, zou ik zeker van de partij zijn!

H.O.G.® TOURING MAP

Er gaat niets boven een betrouwbare papieren kaart om het volgende deel van je tocht te plannen tijdens je ontbijt of lunch. Ga nooit zonder op pad!

aside-touring-handbook
article-3-1

Het laatste gebouwencomplex voor Chili is misschien wel de eenzaamste grensovergang in de wereld. De agent daar vertelde me dat hij immigratie deed en dat de douane 70 km terug lag. Ik was echt niet in staat en ik had ook niet genoeg benzine om nog eens 140 km extra te rijden. Gelukkig zei hij dat hij het voor 20 dollar voor me kon regelen met de douane en het papierwerk later kon doen. Ik heb nog nooit in mijn leven met zo veel plezier 20 dollar uitgegeven. Terwijl ik op mijn motor stapte, kwamen Dan, Warren en Sara aangereden en een paar minuten later reden we op een pas aangelegde weg in Chili. Hoewel de weg vlot reed en de motor en ik kapot waren, voelde ik meteen het verlangen om terug te keren naar de Altiplano. De weg daalde een paar honderd meter naar het dorp San Pedro de Atacama. Toen we de stad in reden, hoorde ik het herkenbare geluid van een groep ronkende Harleys: een rally van zo’n twintig schoonheden uit Milwaukee. Ik glimlachte toen ik zag hoe een groep van zes rijders samen een oude panhead op gang probeerde te duwen. Ik liep naar hen toe en kon niet wachten om hen te vertellen over mijn avonturen van de voorbije dagen. Misschien moesten we de volgende H.O.G.® rally over de Altiplano naar de Salar de Uyuni laten lopen. Hoewel ik wist wat me te wachten stond, zou ik zeker van de partij zijn!

MEER VAN DEZE ARTIKELEN LEZEN? GA NAAR HOG.COM

aside-merch-washkit aside-merch-cap
TOON JOUW DNA

Laat zien hoe trots je bent op je motorfiets maak je keuze uit de exclusieve H.O.G.® merchandise, van petten en T-shirts tot mokken en koelvesten. 

WINKEL NU

DE WEG OP MET H.O.G.®

hog-rallies-1.jpg
hog-rallies-2.jpg
hog-rallies-3.jpg
hog-rallies-1.jpg
hog-rallies-2.jpg
hog-rallies-3.jpg

Het hoogtepunt op de Europese feestkalender is de immens populaire European Bike Week begin september, die honderdduizend motorfietsen naar het mooie Faakmeer in Oostenrijk trekt. Kom genieten van het geronk, de muziek en het onvervalste plezier van deze climax van het Harley feestseizoen.

H.O.G.® TIP:

Dit is maar één voorbeeld van de geweldige wegen en ritten die H.O.G. en de H.O.G. leden je zullen tonen: een tocht door de Grote Alpen.

LOCATIE:
Grand Alpes, Frankrijk

AFSTAND:
613 km

Rijden maar:
De Route des Grandes Alpes (D902) start bij het meer van Genève en gaat door de Alpen naar de Middellandse Zee. Het is een geweldige weg, die de moeite waard is om een paar keer te rijden. Je rijdt over de Col du Galibier, Col d'Izeran, Col d'Isere en de Col de Turini, om er maar een paar te noemen.

Suggestie voor de planning van deze route van 700 km:

  • Thonon-les-Bains / Bourg Saint Maurice: 180 km
  • Bourg Saint Maurice / Guillestre: 240 km, met veel hoge bergtoppen.
  • Guillestre / Menton: 250 km, veel bochten, naar de zee beneden.

BEKIJK DE WEG MET DE ROUTEPLANNER

recommended-ride-1.jpg
recommended-ride-2.jpg
recommended-ride-3.jpg
recommended-ride-1.jpg
recommended-ride-2.jpg
recommended-ride-3.jpg

VRAGEN?

Hier zijn een paar van de meest gestelde vragen over H.O.G.®:

Wat zijn mijn voordelen?

H.O.G.® biedt jou HOG® magazine, een Touringkaart, een maandelijks e-magazine, patch, pin en lidmaatschapskaart, toegang tot H.O.G. Assistance en lokale H.O.G. chapters, kans om deel te nemen aan de ABCs of Touring wedstrijd, Safe Rider Skills, en het H.O.G. kilometerprogramma. En je weet dat je deel uitmaakt van een wereldwijde familie van bijna een miljoen leden, die verenigd zijn in hun passie voor Harley-Davidson motorfietsen.

Wat is kilometererkenning?

De kilometers die jij rijdt, zijn een deel van wie je bent – en H.O.G. begrijpt dat. Als H.O.G. lid krijg je pins en patches om de belangrijkste mijlpalen te erkennen die jij als motorrijder haalt. Ga eerst naar een authorized H-D® dealership om je motorfiets te laten valideren voor het programma. Nadat het dealership jouw inschrijvingsformulier heeft bevestigd, stuur je het naar H.O.G. En dan stap je op je motorfiets en rijd je de wijde wereld in. Weer een manier waarmee H.O.G. brandstof geeft aan jouw motorritten.

Hoe creëer ik een profiel op hog.com?

Ga naar hog.com, klik op de knop ‘Profiel creëren’ en geef de gevraagde informatie. Je hebt je H.O.G.® lidmaatschapsnummer nodig, dus hou dat bij de hand.

Hoe kom ik meer te weten over het H.O.G. chapterlidmaatschap?

Lokale chapters geven leden de kans om hun passie voor Harley-Davidson® motorfietsen te delen. Momenteel zijn er meer dan 1.400 officiële chapters ter wereld. Elk chapter wordt gesponsord door een authorized H-D dealership. Met de chapterzoeker kun je een chapter vinden voor jezelf en nieuwe vrienden maken voor onderweg – en voor de rest van je leven.

H.O.G.® CHAPTERS ZOEKEN

Wat is het H.O.G.® pechhulpprogramma?

H.O.G. Assistance wordt één jaar gratis aangeboden wanneer je een nieuwe Harley-Davidson motorfiets koopt (geen voormalig demomodel of huurmotor). Daarna is H.O.G. Assistance exclusief verkrijgbaar voor H.O.G. leden voor periodes van 12 maanden, mits betaling van een extra vergoeding.

aside-questions
NOG VRAGEN?

Aarzel niet om contact op te nemen met het H.O.G.® Customer Care Centre. De medewerkers geven je graag alle informatie die je nodig hebt – en vinden het ook leuk om te horen hoe tevreden je bent over je Harley-Davidson® motorfiets.

T: 00 800 1111 2223 (gratis) of 00 44 208 8919088

EMAIL: customerservices@hog-europe.com

0800-1700 (VK) 0900-1800 (Europa), maandag-vrijdag